ΤΑΟΪΣΜΟΣ

..ταοϊσμός...................................................

(**) Καμαλόκα: ( βρήκα την λέξη Kamadhatu: - Θ.' dod pa i khams – Ένας από τους τρις κόσμους της Ύπαρξης, ο κόσμος της επιθυμίας. Κατοικείτε από όντα που είναι σύμφυτη υπαρξιακή τάση τους, για κάποιες απολαύσεις, γαστριμαργικές, σεξουαλικές κλπ. Οι άλλοι δύο είναι ο κόσμος της Μορφής (Rupadhatu), και ο κόσμος των μη μορφών (Arupyadhatu)..

Επίσης στα θιβετανικά,Rypa . (Θ. gzugs) : Το πρώτο σώρρευμα (skandha), το σώρρευμα της Μορφής (και του χρώματος). (Padma Sambhava “η Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών”(c) 1992 Ekd. ΕΣΟΠΤΡΟΝ & Ευστάθιος Λιακόπουλος. Καμαλόκα : εποχή θα επανέλθω, προς το παρών στα Σανσκριτικά : Κάμα = έρως, αισθησιακή αγάπη 437 γλωσσάρι Δ.Κ. ΒΕΛΙΣΣΑΡΌΠΟΥΛΟΣ - ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΉ Σ ΦΙΛΟΣΟΦΊΑ Σ -

Στα τρία είδη λαϊκής συνείδησης, ας ερευνήσουμε ακόμα ένα που φυσικά ο Ρ. Στάινερ δεν συμπεριέλαβε στις προτίμησής του για να εδραιώσει το παράδειγμα του. Είναι αδιανόητο για έναν που θέλει να βγάλει συμπέρασμα επάνω σε κάτι που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα να μην συμπεριλάβει τον ταοϊσμό. Για τον Ισλαμισμό δεν γίνεται λόγος αφού είναι ένα παρακλάδι του ιουδαϊσμού όπως και ο Χριστιανισμός (εξελληνισμένος Ιουδαϊσμός) όμως ο Ταοϊσμός είναι εντελώς διαφορετικός από όλες τις παραπάνω λαϊκές συνειδήσεις.

14 “Μελετώντας ο Έλληνας αναγνώστης την αρχαία κινέζικη Ταοϊστική κοσμοθεωρία θα αναγνωρίσει μέσα στο Yinn και στο Yang τις “δυο πρώτες Αρχές” των προσωκρατικών ( Ελλήνων φιλοσόφων).

27 Όταν ρωτήθηκε κάποτε ο Kouag -Tse (ο άξιος συνεχιστής του έργου του Lao -Tse), από κάποιο μοναχό: “- Αυτό που ονομάζεις Tao πού βρίσκεται;”, απάντησε ότι: “- Δεν υπάρχει μέρος που να μην είναι”.

Κατά τον ίδιο ακριβός τρόπο εκφράζεται και ο Πλωτίνος για την Ανώτατη Κοσμική Αρχή της Μεταφυσικής του, το περίφημο “Έν”, την απόλυτη εκείνη ενότητα η οποία είναι πέρα από κάθε ουσία και κάθε γνώση. Έτσι λοιπόν λέει γι αυτό ότι: “Ουκ έστιν όπου μη εστίν” (Πλωτίνου Εννεάδες,5ος τόμος, κεφάλαιο 8ο, παράγραφος 25).

Να μια καλή παρομοίωση για το Εγώ του ελληνικού νου.

Εξάλλου, όπως αναφέρει ο J. Legge στο the Taoidst Texts Μέρος Β. Σελ. 66-67, “Αυτό που κάνει τα πράγματα να είναι αυτά που είναι, δεν περιορίζεται σ' αυτά. Τα όρια του απεριόριστου κι έλλειψη του περιορισμένου ονομάζεται πληρότητα και κενότητα, ανανέωση και φθορά. Το Tao προκαλεί την ανανέωση, καθώς και την φθορά, όμως αυτό το ίδιο δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όμοια το Tao προκαλεί την πληρότητα και την κενότητα, πλην όμως αυτό καθαυτό δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Επίσης το Tao προκαλεί την αρχή προκαλεί και το τέλος, αλλά αυτό δεν είναι ούτε ή αρχή ούτε το τέλος. Ακόμη προκαλεί την τόνωση και τη διασπορά, όμως δεν είναι τίποτε απ' όλα αυτά”.

Αναμφισβήτητα το Tao είναι πέρα από κάθε δυαδικότητα (Dyalismus) πέραν του καλού και του κακού, όπως θα έλεγε ο F. Nitse μετά από χιλιετηρίδες.

Το ιδεόγραμμα του Tao, στην κινέζικη γραφή, αποτελείτε από δυο ρίζες. Η αριστερή ρίζα παριστάνει ένα πόδι που αφήνει πίσω του ίχνη βημάτων. Η δεξιά ρίζα παριστάνει ένα ρυτιδωμένο πρόσωπο το οποίο συμβολίζει τη Σοφία (Wisdom) .

Απ την ερμηνεία λοιπόν αυτού του ιδεογράμματος, προκύπτει ότι: το Tao είναι εντός του δημιουργηθέντος κόσμου ίχνος της δημιουργού και κυβερνώσης αυτόν Αρχής. Ο δε άνθρωπος μπορεί να έρθει σε επαφή με αυτή την πρώτη Αρχή μόνο μέσω της Σοφίας (Wisdom).

Στο σημείο αυτό,για να αποφύγουμε τις παρανοήσεις, πρέπει 28 να διευκρινίσουμε ότι το Wisdom δεν έχει καμιά σχέση με την απόκτηση Γνώσεων – Πληροφοριών, δηλ. Την πολυμάθεια, ή ακόμη με την φιλοσοφία ή την επιστήμη (φυσική μεταφυσική). Ή ακόμη τέλος με τη θρησκεία και τον διανοητικό διαλογισμό. Όλα αυτά αποτελούν εγωικές συσσωρεύσεις του νου. ( Νούς“οδηγός” Νοητικό σώμα πνευματικό σώμα το 3ο ).

To Wisdom σχετίζεται μόνο με τη συνεχή βιωματική Μέθεξη της κάθε στιγμής του παρόντος και ταυτόχρονα την πλήρη κι ανεπιφύλακτη αποδοχή του, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό, όπως κι αν είναι αυτό, χωρίς ίχνος διαφοροποίησης κι εκμετάλλευσης, αδιαμαρτύρητα και χωρίς την παραμικρή προσκόλληση σε τίποτε.

Ο ίδιος ο Lao-Tse χαρακτήρισε επιγραμματικά το Wisdom, ως αθωότητα.

...........................................................................................

Εξελληνισμένοι Ιουδαίοι μας έφερα τον Χριστό, και μάλιστα Αναστημένο. Μας έφεραν το “Στόμεν καλός” (Ότι έγινε έγινε).το, Ότι τώρα ηθικοί και ανήθικοι καλοί και κακοί ψεύτες και κλέφτες, μπορούμε να αναστηθούμε πιστεύοντας σε αυτόν. Γιατί μόνο με την πίστη μεταδίδεται η χάρη του, αυτό που κατάφερε δηλ., Να αναστηθεί,. μετέχουμε εν ολίγοις στην δόξα του,Πιστεύοντας στο Χριστό ότι κι αν κάνουμε κι όσα και να χρωστάμε έχουν πληρωθεί από αυτόν με το μαρτύριο του, τουλάχιστον. ΔΕΝ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΊΣ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΉΣΕΙ ΟΎΤΕ ΝΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΘΕΊ ΟΎΤΕ ΝΑ ΒΑΠΤΙΣΤΕΊ, ΟΎΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΊ, ΓΙΑΤΊ ΤΑ ΈΧΕΙ ΚΆΝΕΙ ΌΛΑ ΑΥΤΆ Ο ΧΡΙΣΤΌΣ ΓΙ Α ΑΥΤΌΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΌΣΟΥΣ ΓΝΩΡΊΖΕΙ.(εν ολίγοις μην κάθεσαι να ψάξεις τον φταίχτη γιατί θα κατάληξης σε εσένα)

“Στ' αλήθεια, όταν χάνεται το Ταο

τότε παρουσιάζεται η δύναμή του.

Όταν χάνεται η δύναμή του

τότε έρχεται η συμπόνια,

μετά απ αυτήν εμφανίζεται η δικαιοσύνη

κι ΄όταν χαθεί κι αυτή, τότε

εμφανίζονται οι ηθικοί κανόνες

της καλής συμπεριφοράς

που 'ναι η απόδειξη της έλλειψης εμπιστοσύνης

κι η αιτία κάθε σύγκρουσης κι αναταραχής.

(Lao - Tse ''Tao te King'' ) όπου te = Αρετή, (η) που μας βάζει στον δρόμο.

...........................................ΠΊΣΤΗ

Ότι υπάρχει είναι η πίστη του “Εγώ” είμαι πεισμένος για αυτό το ηλιοβασίλεμα που βλέπω μπροστά μου, δεν το αμφισβητώ. Και έτσι το χαίρομε. . Το eft έχει μελετήσει και δίνει έμφαση στην πίστη στο θέλω να γίνω καλά... Βούληση και θέλω,αυτά τα δυο εμφανίζουν την πίστη έτσι . Όλος ο κόσμος μας βασίζεται στην πίστη μας, γι' αυτόν τον κόσμο. Μπορώ να υποθέσω ότι η πίστη ανήκει στο Αιτιατό σώμα. Που είναι το “Εγώ” η συνειδητή βούληση, ο “Αφέντης” ή το Θείο σώμα. Το 4ο. Ποιο σώμα φαίνεται να κινάει την Άμαξα; ο ορθολογισμός ( Νους, αιθερικό σώμα) ή η πίστη (πνεύμα Εγώ , Θείων σώμα)); Και γίνετε να κινηθεί η άμαξα όταν λείπουν οι τροχοί ή οι ρυμοί ή η καρότσα; Όμως όταν λείπει το κάθισμα μπορεί να κινηθεί άνετα. Είναι κουραστικό αλλά ας ξεβολευτούμε. Το κάθισμα (για τον Βουδισμό), φαίνεται μέσα από την Ανθρωποσοφιστική προσέγγιση να σημαίνει ότι είναι το 4ο σώμα και για τον Γκουρζτίεφ Το “Εγώ”. Ποιος λιπών θα αποφασίσει τη χρειάζεται το σώμα μας για να να βρίσκεται σε καλή φυσική κατάσταση;

Γρίφος . Και εδώ΄ έρχεται ο ταοϊσμός. Πριν προχωρήσω προσθέτω μια αξιόλογη παραπομπή απ το ΝΕΪ ΚΙΝΓΚ

45 “...υπάρχει (...) η κοινή διαπίστωση τόσο της Ανατολικής όσο και της Δυτικής επιστήμης, ότι η πορεία του ανθρώπινου όντος ανά τις χιλιετηρίδες και ανά τους αιώνες είναι μια πορεία αδιάκοπης εξελικτικότητας. Έτσι σήμερα η επιστήμη πιστοποιεί ότι το βάρος και ο όγκος ου εγκεφάλου έχει αυξηθεί από την εποχή του Σπηλαιανθρώπου, καθώς επίσης οι διαστάσεις και το σχήμα του κρανίου και του μετώπου.

Αντίθετα, το σπλαχνικό κρανίο έχει ελαττωθεί. Ο τέταρτος γομφίος (055 δόντι στο πίσω μέρος του στόματος που χρησιμεύει στο μάσημα της τροφής. ΣΥΝ τραπεζίτης) έχει τελείως εξαφανιστεί και ο τρίτος γομφίος (σωφρονιστήρας - φρονιμίτης) εμφανίζεται μόνο στο 35% των ανθρώπων. Τα φύματα των δοντιών είναι λιγότερο εκσεσημασμένα. Οι χαλινοί της γλώσσας και των χειλιών ολοένα και ποιο περιορισμένοι. Το ανάστημα έχει αυξηθεί, ο θώρακας συνεχώς και προοδευτικά διευρύνεται. Πολύ πιο απομακρυσμένη είναι ακόμη η υποπλαστική εμφάνιση των κοκκυγικών σπονδύλων (κόκκυγας το κατώτατο ακραίο οστό της σπονδυλικής στήλης του ανθρώπου*) κι η αποσύνδεση της 12ης και κατόπιν της 11ης πλευράς.”(*)

(*)(Ανά τις χιλιετηρίδες! Δεν έγινε δα και κάτι σημαντικό,διότι το φυσικό σώμα είναι που κατέχει ενυλισμένες τις πνευματικές μας διεργασίες. Τη νομίζεται ότι ο κόκκυγας δεν έκανε καμιά εργασία όσον αφορά την αντίληψη της ισορροπίας και αυτήν της μαχητικότητας στο ανθρώπινο είδος; Πως έχουμε αποφανθεί ότι ήταν άχρηστα και γιαυτό αποβλήθηκαν; Ήταν άχρηστες η αμυγδαλές που τις αφαιρούσαμε κατά κόρον καθιστώντας το είδος μας ευάλωτο και ηττοπαθή στις επιθέσεις των χιλιάδων ξένων μικροοργανισμών! Αυτή την σοφία ανακαλύψαμε; Να βγάζουμε το στάρι με δυο κεφάλια και να κάμουμε τετράγωνο το καρπούζι , και αν δούμε έναν άνθρωπο με ένα σπόνδυλο παραπάνω να τον αποστρεφόμαστε λες και είναι τέρας ; Ποιος είναι το τέρας; ν.ν.)

59 Η ΕΝΈΡΓΕΙΑ

Κατά την παραδοσιακή σκέψη, το παγκόσμιο ενιαίο “ένα” (ΤΑΟ) εμπεριέχει την ενέργεια η οποία όταν εκδηλωθεί αποτελεί το πρώτο δημιούργημα. (...)

Για τους Κινέζους αυτή η ενέργεια είναι η βασική κοσμική αρχή.(...) “η ενέργεια είναι η αιτία κάθε δημιουργικής και κάθε καταστροφικής κατάστασης”.

Η δημιουργία, λοιπόν, όλων των όντων και όλων των υλικών πραγμάτων θεωρείται σαν μια κατάσταση συμπύκνωσης της ενέργειας Chi. Αντίθετα, η καταστροφή όλων των όντων και όλων των υλικών πραγμάτων θεωρείται σαν μια κατάσταση διάλυσης και αραίωσης της ενέργειας Chi. Δηλαδή, με άλλα λόγια, η ύλη λογίζεται σαν συμπυκνωμένη ενέργεια, η οποία, όταν υφίσταται αραίωση, ξαναποκτά την αρχική της μορφή σαν ενέργεια.

Το ιδεόγραμμα του Chi, παριστάνει ένα δοχείο ρυζιού από το οποίο βγαίνει ατμός με μια κίνηση ανόδου. Ερμηνευτικά αποδόθηκε σαν πνοή, ενέργεια. Αυτό μπορεί να παραβληθεί προς το αντίστοιχο ελληνικό όρο Πνεύμα και τον ταυτόσημο ινδικό όρο Πράνα.

(...) 62 “..σύμφωνα με την Ταοϊστική κοσμοθεωρητική αντίληψη (με την οποία συμφωνεί κι η άποψη του παραδοσιακού Μαχαγιάνα Βουδισμού), ο Άνθρωπος είναι βέβαια το προϊόν της σχέσης Ουρανού και Γης, αλλά είναι ταυτόχρονα κι ο δημιουργός των δημιουργημάτων του. Γιατί μέσα στην παραίσθηση της αλυσίδας των υπάρξεων, ο άνθρωπος δημιούργησε όλα όσα υπάρχουν στο Σύμπαν με το Νου του, αντικειμενοποιώντας συνεχώς κι αναπτύσσοντας έτσι τη χωριστικότητα και, μ' αυτό τον τρόπο, βγαίνοντας ( με το Νου του) εκτός του Έναδικού Συμπαντικού κύκλου, κατόρθωσε να πει “Εγώ” .

63 Βγαίνοντας όμως με το Νου εκτός της Εναδικότητας, οπωσδήποτε την εκπροσωπεί, παρόλο που είναι εξωπραγματικός μ' αυτή του τη διανοητική κίνηση εξόδου. Γιαυτό ο Μαχαγιάνα Βουδισμός, ο Lao Tse κι όλοι οι μεγάλοι Ταοϊστές μίλησαν για την παραίσθηση της χωριστής ύπαρξης.(*)

(...) Να γιατί το Tao είναι ασύλληπτο κι ανέκφραστο απ' τη δυαδική ανθρώπινη λογική. Γιατί με το δυαδισμό που έφερε η συνεχής αντικειμενοποίηση του Νου, ο άνθρωπος, ενώ ουσιαστικά είναι η έκφραση του ΤΑΟ, διανοητικά έχει βγει εκτός της Εναδικότητας του ΤΑΟ. Γιαυτό λέμε ότι το Tao μόνο βιωματικά μπορεί να γίνει αντιληπτό και κατανοητό ή εκ της απουσίας του. Με τη διάνοια είναι τελείως αδύνατο (*) ΄

64 Κάθε ζωντανός οργανισμός και στην προκειμένη περίπτωση ο άνθρωπος είναι ένας αυτορρυθμιζόμενος μετασχηματιστής ενέργειας, ο οποίος προσλαμβάνει απ' το περιβάλλον του ενέργεια (με την τροφή, τα ποτά΄,την αναπνοή, την ηλιακή και κοσμική ακτινοβολία), τη μετασχηματίζει και την καταναλίσκει για να επιβιώσει. Ταυτόχρονα αναπαράγει και εκπέμπει ενέργεια στο περιβάλλον ισορροπώντας έτσι συνεχώς την ενέργεια του συστήματος Ουρανός - Γη - Άνθρωπος

(...) Το σύνολο της ενέργειας του οργανισμού (Chi) συνιστάτε από διάφορες ειδικές επί μέρους ενέργειες οι οποίες κυκλοφορούν στο σώμα μέσα σε συγκεκριμένους ενεργειακούς δρόμους που ονομάζονται (Μεσημβρινοί)

Οι ειδικές λοιπόν, επί μέρους αυτές ενέργειες οι οποίες συνιστούν το σύνολο της κυκλοφορούσης ενέργειας είναι:

-- Η προγονική ή κληρονομική ενέργεια

-- Η τροφική ενέργεια Yong και

--Η Αμυντική ενέργεια Oe (3ν.ν.)

93 Ο ΝΌΜΟΣ ΤΩΝ ΠΈΝΤΕ ΣΤΟΙΧΕΊΩΝ

Ο Νόμος των Πέντε Στοιχείων, στην κινεζική αποδίδεται σαν η “θεωρία των πέντε κινήσεων” (Wou Hsing) ή νόμος των Αναλογιών.

Η μελέτη αυτής τη θεωρίας έχει μεγάλη σημασία για την ιατρική, γιατί η πέντε κινήσεις είναι κινήσεις της ενέργειας που συμμετέχει σε μια αλλαγή,κατά τη διάρκεια της οποίας εκδηλώνονται όλα τα υλικά πράγματα σε συμπαντικό πλαίσιο, τόσο του Μακρόκοσμου, όσο και ιδιαίτερα του Μικρόκοσμου, ο οποίος εκφράζεται στη προκειμένη περίπτωση με τον άνθρωπο.

΄

Η θεωρεία ων πέντε κινήσεων, σε συνάρτηση με το Νόμο του Yinn και του Yang ( ο οποίος εδώ συγκεκριμενοποιείται πια και γίνεται πολυπλοκότερος ) και σε συσχετισμό με το Νόμο των τεσσάρων Εποχών, εκφράζει με απόλυτο τρόπο την αναλογική σκέψη της Κίνας. Επίσης μας δίνει την δυνατότητα να συλλάβουμε διανοητικά την έννοια του αρμονικά αυτορρυθμιζόμενου, ενιαίου κυκλικού κι αδιάκοπου Έναδικού Σύμπαντος.

Πράγματι όπως θα περιγράψουμε πιο κάτω, θα γίνει μ' ευχέρεια κατανοητό το σύστημα των αναλόγων αντιστοιχιών των πέντε κινήσεων προς όλα τα όντα και όλα τα πράγματα που συναποτελούν τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Μ ε τη μελέτη άλλωστε, της θεωρίας των πέντε κινήσεων μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η διατήρηση της φυσιολογικής ενεργειακής ισορροπίας Yinn και Yang γίνεται με τη συνεχή 94 αυτορύθμιση κάθε ζωντανού αρμονικού οργανισμού ή γενικά συστήματος.

Ακόμη με τις πέντε κινήσεις μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις ενεργειακές μεταλλαγές του ανθρώπου σε συνάρτηση με το χρόνο και ο χώρο.

Τέλος, με το Νόμο των Πέντε Στοιχείων βοηθούμαστε στην απόλυτα σαφή διάγνωση οποιασδήποτε συγκεκριμένης ενεργειακής έξαρσης ή ανεπάρκειας που αφορά κάποιο όργανο ή κάποιο τμήμα του ανθρώπινου οργανισμού, ώστε να καταστρώσουμε την εφαρμογή της σχετικής ιδιαίτερης θεραπευτικής αγωγής.

Η βάση της κινέζικης φιλοσοφικής κοσμοθεωρίας, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι το Tao, το πανταχού παρόν, παγκόσμιο ενιαίο Ένα . Η πηγή κάθε ζωής, τόσο στον εκδηλωμένο φαινομενικό κόσμο ΄των μορφών, όσο και στον ανεκδήλωτο και ανέκφραστο κόσμο, ο οποίος υφίσταται όπως είναι, χωρίς κανένα γίγνεσθαι, χωρίς καμιά διάκριση, χωρίς καμιά εκδήλωση ή μη εκδήλωση και ο οποίος αποτελεί το μισό του συνόλου.

Στην πραγματικότητα το Tao είναι αδιαίρετο, ανέκφραστο και ασύλληπτο. Διανοητικοποιείται, χάρη της μεταξύ των ανθρώπων επικοινωνίας και θεωρείται, όμως χάρη της μεταξύ των ανθρώπων επικοινωνίας και θεωρείται ότι διαιρείται στις δυό εμπεριεχόμενες σ' αυτό παγκόσμιες βασικές αρχικές δυνάμεις ή ενεργειακούς πόλους, το Yinn και το Yang, τους οποίους παραδεχόμαστε κι επιστημονικά και οι οποίοι παριστάνουν το αιώνιο πρωταρχικό άρρεν και το αντίστοιχο θήλυ, δηλαδή τις δυό πρώτες αρχές, η σχέση των οποίων μας δίνει την τρίτη αρχή, που είναι αυτό καθαυτό το Tao ο κύκλος της ζωής και του θανάτου όπως είναι τη κάθε στιγμή.

Πράγματι όπως αναφέρει ο Lao Tse στο εδάφιο 42 του Tao Te King:

“Το ΤΑΟ είν ένα

κι όμως γέννησε τη δυαδικότητα,

τα δύο μετά γέννησαν την τριάδα

και έπειτα τα τρία , γέννησαν όλα όσα υπάρχουνε.

Όλα τα πράγματα σέρνουν πίσω τον ίσκιο τους,

κρατώντας τον Ήλιο στα μπράτσα τους,

με του ηλιόφωτου και της σκιάς τη σύμπλεξη

εμφανίζετ' η ισορροπία στον κόσμο.”

95 Αυτή η θέση των Κινέζων Ταοϊστών κοσμοθεωρητικών, σχετίζεται μ' εκείνη των αρχαίων Ελλήνων προσωκρατικών φιλοσόφων, του Ηρακλείτου, του Εμπεδοκλή, του Παρμενίδη κι ιδιαίτερα του Αναξαγόρα για τις “Πρώτες Αρχές” και για το “Νου”.

Απ' το συσχετισμό αυτό γίνεται φανερό ότι ο Έλληνας μελετητής της κινέζικης Ταοϊστικής ιατρικής, δεν αντιμετωπίσει στην αρχή ακατανόητες γιαυτόν φιλοσοφικές – κοσμοθεωρητικές έννοιες,εξαιτίας της φιλοσοφικής και πολιτιστικής προπαίδειας που έχει, σαν κληρονόμος του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

108 ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΆ ΕΠΊΠΕΔΑ

Στον αέναο κύκλο των Κοσμικών μεταβολών καθορίζουμε ένα σημείο έναρξης, ώστε να συμπίπτει με την ομαλή εξέλιξη του κλίματος. Μ' αυτό τον τρόπο λοιπόν, προσδιορίζουμε σαν αρχή του κύκλου την Άνοιξη, η οποία αντιστοιχεί με τη γέννηση, με το πράσινο χρώμα, με το στοιχείο Ξύλο, με τον Άνεμο, με το Ήπαρ και με το Tsiue Yinn. Προχωρώντας δεξιόστροφα πάνω στην περιφέρεια του κύκλου συναντάμε διαδοχικά: τη θερμότητα του Καλοκαιριού, δηλαδή ο Chao Yinn ή Αυτοκρατορική φωτιά,στην οποία αντιστοιχεί η Καρδιά, την υγρασία του Κέντρου, δηλ. Το Tae Yinn στην οποία αντιστοιχεί ο Τριπλός θερμαστής, στη συνέχεια τη ξηρασία του Φθινοπώρου, δηλ. Το Yang Ming η οποία αντιστοιχεί στο Παχύ Έντερο και τέλος το κρύο του Χειμώνα, δηλ. το Tae Yang το οποίο αντιστοιχεί στην Ουροδόχο κύστη.

Απ' αυτή την περιγραφή βλέπουμε ότι στις αντιστοιχίες των έξι “ενεργειακών βημάτων” με τα όργανα ή τα σπλάχνα, όταν η ενέργεια έχει φύση Yinn αναφέρουμε το συμπαγές όργανο στο οποίο ανταποκρίνεται αυτή, ενώ όταν η ενέργεια είναι Yang, τότε παίρνουμε το κοίλο σπλάχνο στο οποίο αυτή η ενέργεια ανταποκρίνεται. (*)

120 κ3. ΟΙ ΠΈΝΤΕ ΚΙΝΉΣΕΙΣ

Με το όνομα “Πέντε κινήσεις” προσδιορίζεται το σύνολο των κινήσεων της Γης, του Μετάλλου, του Νερού, του Ξύλου, και της Φωτιάς.

Το θέμα το οποίο ερμηνεύουμε με τον όρο “Κίνηση”, περιέχει την ιδέα του αδιάκοπου κύκλου. Αυτό είναι κάτι το οποίο σαν έννοια δεν πρέπει να ξεχνάμε.

125 κ4 ΟΙ ΈΞΙ ΕΝΈΡΓΕΙΕΣ

Το θέμα “έξι ενέργειες” είναι ένα θέμα που χρησιμεύει στο προσδιορισμό του συνόλου του Ανέμου, της Θερμότητας, της Φωτιάς της Υγρασίας, της Ξηρασίας και του Κρύου.

143 κ5(...) ΈΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΈΝΤΕ ΚΙΝΉΣΕΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΈΞΙ ΕΝΕΡΓΕΙΏΝ (...) “...η ένωση των “Κορμών” και των “Κλάδων”, παρουσιάζει την ένωση των κινήσεων και των ενεργειών.

Κάθε έτος φέρει το όνομα ενός “Κορμού” κι ενός “Κλάδου”. Αυτό το σύνθετο όνομα αρκεί για να καθορίσει τη σύνθεση της ένωσης των κινήσεων και των ενεργειών του Έτους.

“Έτι κρατείς την ακεραιότητα σου; βλασφήμησον τον Θεόν και απόθανε”

ΙΏΒ

“Έτι κρατείς την ακεραιότητα σου; βλασφήμησον τον Θεόν και απόθανε”

116 “...Βλέπουμε πως το Εγώ του Ιώβ αισθάνεται το δεσμό του με το Θεό, πως έρχεται σε σύγκρουση με τον θεό του, αλλά διαφορετικά από τον τρόπο με τον οποίο έρχεται σε σύγκρουση το ελληνικό Εγώ. Βλέπουμε πως πέφτει στον Ιώβ η μια συμφορά κατόπιν της άλλης, αν και ο ίδιος γνωρίζει ότι είναι ενάρετος άνθρωπος και ότι έκανε ο,τι μπορούσε για να διατηρήσει τη σύνδεση του Εγώ του με το Θεϊκό Εγώ.

117 Και ενώ φαίνεται ότι είναι ευλογημένος, (...)μια τραγική μοίρα των περιμένει Ο Ιώβ δεν έχει συναίσθηση κάποιου αμαρτήματος. Συνειδητά γνωρίζει ότι ενέργησε όπως πρέπει να ενεργεί ένας ενάρετος άνθρωπος απέναντι στον θεό του. Μαθαίνει από άλλους ότι όλα τα υπάρχοντά του έχουν καταστραφεί. Ότι όλη του η οικογένεια έχει σκοτωθεί. Τότε το φυσικό σώμα, αυτήν την θεϊκή μορφή, χτυπά μια σοβαρή ασθένεια Εκεί στέκεται ο άνθρωπος (το άτομο) που μπορεί συνειδητά να πει στον εαυτό του: “Μέσα από την εσωτερική σύνδεση που αισθάνομαι με τον θεό μου, προσπάθησα να είμαι ενάρετος ενώπιον του θεού μου. Η μοίρα μου, όπως όρισε αυτός ο Θεός, με έφερε στο κόσμο. Οι ενέργειες αυτού του Θεού είναι που με χτύπησαν άσχημα”. Και η γυναίκα του στέκεται εκεί δίπλα του, και τον καλεί με λόγια παράξενα να αρνηθεί τον Θεό του. Τα λόγια αυτά έχουν μεταφερθεί ορθά, Πρόκειται για ένα από τα ρητά που αντιστοιχούν με ακρίβεια στο Ακασικό αρχείο:

“Έτι κρατείς την ακεραιότητα σου; βλασφήμησον τον Θεόν και ^^^^^^^^^^^^^^^^^^απόθανε”^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^”

..Πόσο τεράστιο βάθος περιέχουν αυτά τα λόγια: Χάσε τη συνείδηση της σύνδεσης σου με το Θεό σου. Τότε θα χάσεις τη θεϊκή σύνδεση, όπως ένα φύλλο από το δέντρο, και ο Θεός σου δεν θα μπορεί πλέον να σε τιμωρήσει! Όμως το χάσιμο της σύνδεσης με τον Θεό σημαίνει ταυτόχρονα θάνατο! Γιατί όσο το Εγώ αισθάνεται συνδεδεμένο με τον Θεό, δεν μπορεί να το αγγίξει ο θάνατος.

Το Εγώ χρειάζεται πρώτα να αποκοπεί από τη σύνδεση με το Θεό. Μόνο τότε μπορεί να το αγγίξει ο θάνατος

Ο Σωτήρας μου Ζει!

120 “... Αυτό είναι παράξενο, θα μπορούσε τώρα να πει κάποιος. Συνεπάγεται πραγματικά από την ιστορία του Ιώβ ότι ο Χριστός αφυπνίζει τους νεκρούς και διασώζει τη σωματική μορφή την οποία οι Έλληνες πίστευαν ότι εξαφανίζεται; (*δ) Και υπάρχει ίσως κάτι στην ιστορία που να υποδηλώνει ότι για τη γενική εξέλιξη της ανθρωπότητας δεν είναι, είναι ορθό, με την πλήρη έννοια της λέξης, να εξαφανίζεται πλήρως η εξωτερική Μορφή του σώματος; Δεν ενδέχεται αυτό να είναι συνυφασμένο με ολόκληρη την ανθρώπινη εξελικτική διαδικασία; Έχει η σχέση αυτή να παίξει κάποιο ρόλο στο μέλλον; Εξαρτάται από τη Χριστική Οντότητα;

Τα ερωτηματικά αυτά στέκονται εμπρός μας. Και σημαίνουν ότι εμείς θα πρέπει να επεκτείνουμε προς μια ορισμένη σχέση όσα έχουμε μάθει μέχρι στιγμής από την Πνευματική Επιστήμη. Ξέρουμε ότι, όταν περνάμε την πύλη του θανάτου, διατηρούμε τουλάχιστον το αιθερικό σώμα, αλλά απορρίπτουμε τελείως το φυσικό σώμα. Το βλέπουμε να αποδίδεται στα στοιχεία. Όμως η Μορφή του, η οποία αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια πολλών εκατομμυρίων ετών, χάνεται κι αυτή στην ανυπαρξία ή διατηρείται με κάποιον τρόπο;

(...) “Πως σχετίζεται η ώθηση που έδωσε στην ανθρώπινη εξέλιξη ο Χριστός με τη σημασία του εξωτερικού φυσικού σώματος – εκείνου του σώματος το οποίο καθ' όλη τη Γήϊνη εξέλιξη παραδίδεται στον ενταφιασμό, την πυρά ή τον αιθέρα, ενώ η διατήρηση της μορφής του είναι απαραίτητη για το μέλλον της ανθρωπότητας; Ρ.ΣΤΑΪΝΕΡ

ΣΥΝΕΊΔΗΣΗ

(Αυτό που χρειάζεται ιδιαίτερα να προσέξουμε στην ΑΝΘΡΩΠΟΣΟΦΙΣΤΙΚΉ ΣΚΈΨΗ είναι ότι δίνεται μεγάλη έμφαση στον 'όρο Συνείδηση.)

(συνείδηση 020 1 η ξεκάθαρη αίσθηση που έχει κανείς για την κρισιμότητα κατάστασης θέματος κ.λ.π. ΑΝΤ άγνοια 3 ΨΥΧ η ικανότητα αντιλήψεως όσων συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο αλά και στην διάνοια του ανθρώπου 4 η γνώση κάποιου για τον εαυτό του και τον χώρο όπου ανήκει. ΜΠΑΜΠΙΝΙΌΤΗΣ)

(Ο όρος “συνείδηση” χρησιμοποιείται με πολλές σημασίες. Γενικά όμως αναφέρεται στην αυτογνωσία του ΑΝΘΡΏΠΟΥ και στην επίγνωση ότι είναι ταυτόχρονα αντικείμενο και υποκείμενο αισθημάτων, ψυχικών και κοινωνικών καταστάσεων, κρίσεων, ιδεών, αξιολογήσεων και αναφορών του κοινωνικού συνόλου που ανήκει. Η συνείδηση λοιπόν είναι μια πολλαπλή ενότητα. Είναι δηλ. Για το άτομο η ολοκλήρωση της εμπειρίας του. Ο ι. Kant υποστήριζε ότι η συνείδηση είναι η μόνη μορφή της καθαρής ΓΝΏΣΗΣ.

Στην ψυχολογία, η συνείδηση διακρίνεται σε πρωτογενή, που διαμορφώνει το άτομο ως ηθικό ον, και σε δευτερογενή, που θεωρείται γενικά επίκτητη και που διαμορφώνει το άτομο ως κοινωνικό ον με τη διαδικασία της ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΊΗΣΗΣ.

ΛΕΞΙΚΌ ΕΠΙΣΤΉΜΩΝ του ΑΝΘΡΏΠΟΥ )

Επίσης Λογική επεξεργασία “Δεν υπάρχει διάθεση του σώματος ή της ψυχής που να μην μπορούμε να σχηματίσουμε συγκεκριμένη ιδέα γι αυτήν. (...) κι ένα συναίσθημα που είναι πάθος παύει να είναι πάθος μόλις σχηματίσουμε συγκεκριμένη ιδέα γι αυτό” (Πως; Με την μέθοδο της τάξεως της νοήσεως δηλ. Ανάλυση “...να γνωρίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κάθε πάθος με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο, καθώς και εκείνο όπου βρίσκει πλήρη ικανοποίηση, και να διαχωριστεί έτσι το πάθος από τη σκέψη εξωτερικού πράγματος και να συνδεθεί με αληθινές σκέψεις” ΣΠΙΝΌΖΑ

ΌΝΟΜΑ ΜΟΡΦΉ & ΠΕΡΙΕΧΌΜΕΝΟ

......................................ΌΝΟΜΑ ΜΟΡΦΉ & ΠΕΡΙΕΧΌΜΕΝΟ..................................

                                                          ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

..106 Ας θυμηθούμε τη θαυμάσια εκγύμναση του ανθρώπινου σώματος στις ελληνικές γυμναστικές ασκήσεις και στους μεγάλους αγώνες, που σήμερα μόνο γελοιογραφούνται από ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται τίποτα από αυτό που ήταν πραγματικά η Ελλάδα. Κάθε εποχή έχει το δικό της ιδεώδες και πρέπει να το θυμόμαστε αυτό αν θέλουμε να καταλάβουμε πώς αυτή η εξέλιξη του εξωτερικού φυσικού σώματος, έτσι όπως στέκεται εκεί με τη δική του μορφή στο φυσικό επίπεδο, ήταν ένα χαρακτηριστικό προνόμιο του ελληνικού πνεύματος.

Το ίδιο επίσης ήταν και η δημιουργία ανθρώπινων ιδανικών στην τέχνη της πλαστικής, η εξιδανίκευση της ανθρώπινης μορφής στη γλυπτική. Και αν κοιτάξουμε κατόπιν το χαρακτήρα της ελληνικής συνειδητότητας, έτσι όπως κυριαρχούσε σε έναν Περικλή, για παράδειγμα, όταν ένας άνθρωπος είχε την αίσθηση του πανανθρώπινου και όμως μπορούσε να στέκεται στέρεα επάνω στα πόδια του και να αισθάνεται αφέντης και βασιλιάς μέσα στο χώρο της πόλης του – όταν αφήσουμε όλα αυτά να επενεργήσουν επάνω μας, τότε πρέπει να πούμε ότι ο Έλληνας είχε αληθινή αγάπη για την ανθρώπινη μορφή έτσι όπως στεκόταν εκεί μπροστά του στο φυσικό επίπεδο και ότι η αισθητική επίσης συνέτεινε στην εξέλιξη αυτής της μορφής. Εκεί όπου η ανθρώπινη μορφή λατρεύτηκε και κατανοήθηκε τόσο πού, θα 107 μπορούσε κανείς να κάνει τη σκέψη: “όταν αυτό που δίνει στον άνθρωπο αυτή την όμορφη μορφή(*)στο φυσικό επίπεδο εγκαταλείψει την ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί κανείς να εκτιμήσει τόσο αυτό που υπολείπεται όσο αυτό που κατέστρεψε ο θάνατος”.

“...από την άποψη του συναισθήματος , (...)στην Ελλάδα έχουμε εκείνο τον κλάδο της ανθρώπινης φυλής ο οποίος αγαπούσε και εκτιμούσε σε μεγάλο βαθμό το ανθρώπινο σώμα και αισθανόταν τη μεγαλύτερη θλίψη όταν ο θάνατος έφθειρε ο σώμα. (**)

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

..Τάρα ας εξετάσουμε μιαν άλλη συνειδητότητα που αναπτύχθηκε περίπου την ίδια εποχή, τη βουδική συνειδητότητα, η οποία μεταφέρθηκε από τον βούδα στους οπαδούς του. Εδώ συναντούμε σχεδόν την αντίθετη στάση από την ελληνική. Χρειάζεται μόνο να θυμόμαστε ένα πράγμα: η ουσία των τεσσάρων μεγάλων αληθειών του βούδα είναι ότι η ανθρώπινη ατομικότητα σύρεται από τη λαχτάρα, από την επιθυμία, στην ύπαρξη όπου περιβάλλεται από μια εξωτερική μορφή. Σε τι είδος ύπαρξη σύρετε; Σε μια ύπαρξη που η βουδική διδασκαλία περιγράφει έτσι: “Η γέννηση είναι θλίψη, η αρρώστια είναι θλίψη, τα γηρατειά είναι θλίψη, ο θάνατος είναι θλίψη!”. Η βαθύτερη σκέψη αυτής της ουσίας του βουδισμού είναι ότι η ατομικότητα μας, η οποία κατά τη γέννηση κατέρχεται από θεϊκο-πνευματικά ύψη και επιστρέφει σε θεϊκο-πνευματικά ύψη κατά το θάνατο, με το να περιβάλλεται από 108 ένα εξωτερικό σωματικό περικάλυμμα, έρχεται αντιμέτωπη με τον πόνο της ύπαρξης, με τη λύπη της ζωής. Μόνο ένας τρόπος λύτρωσης για τους ανθρώπους εκφράζεται στις τέσσερις μεγάλες ιερές αλήθειες του βούδα:(***)

...“παρατηρούμε ότι εδώ, το ενεργό συναίσθημα είναι το αντίστροφο του συναισθήματος που κυριαρχούσε στους Έλληνες. Όσο έντονα λάτρευε και εκτιμούσε το εξωτερικό σωματικό περικάλυμμα ο Έλληνας και λυπόταν όταν αυτό παραπετιόταν, τόσο λίγο το εκτιμούσε ο οπαδός του βουδισμού, γιατί το θεωρούσε σαν κάτι που έπρεπε να παραπεταχθεί όσο γινόταν πιο γρήγορα. Και συνδεδεμένος με τη στάση αυτή ήταν ο αγώνας να ξεπεραστεί η λαχτάρα για την ύπαρξη, μια ύπαρξη που τυλιγόταν σε ένα σωματικό περικάλυμμα”.

Όνομα και μορφή

...ας “...εμβαθύνουμε οι ίδιοι στην πατροπαράδοτη συνομιλία ανάμεσα στο βασιλιά Μιλίντα και σε έναν σοφό Βουδιστή. “ Ήρθες με την αμαξά σου: σκέψου λοιπόν, ω μεγάλε Βασιλιά” είπε ο σοφός Ναγκαζένα “ότι όλα όσα έχεις στην άμαξα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι τροχοί, οι ρυμοί το αμάξωμα και το κάθισμα, και πέρα από αυτά δεν υπάρχει τίποτα εκτός από μια λέξη που καλύπτει τους τροχούς, ρυμούς, αμάξωμα, κάθισμα και τα λοιπά.109Έτσι δεν μπορείς να μιλάς για μια ξεχωριστή ατομικότητα της άμαξας, αλλά πρέπει να καταλάβεις ξεκάθαρα ότι “άμαξα” είναι μια κενή λέξη αν εσύ σκέφτεσαι κάτι άλλο από τα μέρη της, τα μέλη της.” Και ο Ναγκαζένα διάλεξε άλλη μια παρομοίωση για το βασιλιά Μιλίντα. “Σκέψου το αμύγδαλο που μεγαλώνει στην αμυγδαλιά και συλλογίσου ότι από ένα άλλο αμύγδαλο είχαν πάρει ένα σπόρο που φύτεψαν στην γη και αυτός αποσυντέθηκε. Από το σπόρο αυτό αναπτύχθηκε η αμυγδαλιά και το αμύγδαλο επάνω της. Μπορείς εσύ να πεις ότι το αμύγδαλο στο δέντρο έχει τίποτε άλλο κοινό με το αμύγδαλο από το οποίο πήραν το σπόρο και τον έσπειραν στη γη,όπου αποσυντέθηκε, εκτός από το όνομα και την εξωτερική μορφή;” (****)

.... “Από την προηγούμενη ενσάρκωση τίποτε από όσα ο άνθρωπος αποκαλεί το “Εγώ” του δε μεταφέρεται στη νέα ενσάρκωση.(*****)

                                                                 Περιεχόμενο???

..112 “...Όποιος γνωρίζει πραγματικά τον βουδισμό πρέπει να πλάσει με αυτόν τον τρόπο την εικόνα στο μυαλό του και πρέπει να αντιληφθεί καθαρά ότι αυτό που εμείς (στην ανθρωποσοφία) αποκαλούμε Εγώ δεν έχει καμιά θέση στο βουδισμό. Τώρα ας προχωρήσουμε σε όσα γνωρίζουμε μέσα από την ανθρωποσοφική μελέτη. Πως κατάφερε ο άνθρωπος να αναπτύξει το Εγώ του; Μέσα από τη Γήινη εξέλιξη. Μόνο με την πορεία της Γήινης εξέλιξης έφτασε το στάδιο της ανάπτυξης του Εγώ του. Αυτό προστέθηκε στο φυσικό του σώμα, αιθερικό, και αστρικό επάνω στη Γη....113 “...με τις εξελικτικές φάσεις του ανθρώπου κατά τις περιόδους Κρόνος, Ήλιος, Σελήνη, (******)γνωρίζουμε ότι κατά την περίοδο της Σελήνης το ανθρώπινο φυσικό σώμα δεν είχε αποκτήσει ακόμα πού συγκεκριμένη μορφή. Την πρωτοαπέκτησε απάνω στη Γη. Ως εκτούτου μιλάμε για τη Γήινη υπόσταση σαν την εποχή κατά την οποία πρωτοπήραν μέρος τα Πνεύματα της μορφής και μεταμόρφωσαν το φυσικό σώμα του ανθρώπου έτσι ώστε να αποκτήσει τη σημερινή του μορφή. Η μορφοποίηση αυτή του ανθρώπινου φυσικού σώματος ήταν αναγκαία για να μπορέσει το Εγώ να βρει τη θέση του στον άνθρωπο. Το φυσικό Γήινο σώμα, τοποθετημένο στη φυσική γη, πρόσφερε τα θεμέλια για την εμφάνιση του Εγώ όπως το ξέρουμε. Αν έχουμε υπόψη μας αυτό, ότι ακολουθεί δε θα μοιάζει πλέον ακατανόητο.(*α) Όσον αφορά την εκτίμηση που έτρεφαν οι Έλληνες για το Εγώ, είδαμε ότι γι' αυτούς αυτό εκφραζόταν εξωτερικά με την ανθρώπινη μορφή. Ας θυμηθούμε τώρα ότι ο βουδισμός σύμφωνα με τις γνώσεις ου, αποπειράται να ξεπεράσει και να απορρίψει όσο γίνεται πιο σύντομα την εξωτερική μορφή του ανθρώπινου φυσικού σώματος. Μπορούμε λοιπόν να απορούμε που στο βουδισμό δε βρίσκουμε να προσδίδεται καμιά αξία σε οτιδήποτε έχει σχέση με αυτή τη σωματική μορφή; Αποτελεί πρωτεύον χαρακτηριστικό του Βουδισμού ότι προσδίδει τόσο μικρή αξία στην εξωτερική μορφή του φυσικού σώματος όσο και στην εξωτερική μορφή που έχει ανάγκη το Εγώ για να ενσαρκωθεί: πραγματικά όλα αυτά παραγκωνίζονταν εντελώς. Ο βουδισμός έχασε τη μορφή του Εγώ μέσα από τον τρόπο με τον οποίο υποτίμησε το φυσικό σώμα. (β*)                                            

                                                             ΙΟΥΔΑΊΣΜΟΣ  

 114 Ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντίθετες κοσμοθεωρίες στέκεται ο αρχαίος Ιουδαϊσμός. Ο αρχαίος Ιουδαϊσμός δεν αντιμετωπίζει το Εγώ με τον ίδιο περιφρονητικό τρόπο όπως ο Βουδισμός.” “...ο αρχαίος Εβραίος (...)αισθανόταν τον εαυτό του συνδεδεμένο στην εσωτερική του υπόσταση με το Θείο, πολύ συνδεδεμένο. Γνώριζε ότι μέσα από τις πιο λεπτές κλωστές της ψυχικής ζωής του, θα μπορούσαμε να πούμε, ήταν εξαρτώμενος από την ύπαρξη αυτού του Θείου”. “...Όταν εξετάζουμε εκείνους τους παλαιούς καιρούς σαν σύνολο, βρίσκουμε ότι η κριτική της ανθρώπινης προσωπικότητας, και επομένως η υπερεκτίμηση της εξωτερικής ανθρώπινης μορφής που ήταν χαρακτηριστική στον Έλληνα. Δεν υπάρχει στον αρχαίο Ιουδαϊσμό. Για τον Έλληνα,θα ήταν καθαρή ανοησία να πει: “Ου ποιήσεις είδωλο του θεού σου ως σεαυτόν”.(...) Γιατί πίστευε ότι το ανώτερο των πραγμάτων ήταν η εξωτερική μορφή και ότι το ανώτερο των πραγμάτων ήταν η εξωτερική μορφή, και ότι ο ανώτατος φόρος τιμής που μπορούσε ο άνθρωπος να αποτίσει στους θεούς ήταν ν τους ενδύσει με αυτή την ανθρώπινη μορφή στην οποία ο ίδιος προσέδιδε τόσο μεγάλη αξία. (*γ) 115 Τον αρχαίο Εβραίο “Τον απασχολούσε το γεγονός ότι αυτή η μορφή ήταν που έδινε έκφραση στις εντολές, στους νόμους της Θείας Οντότητας, και αντιλαμβανόταν καθαρά ότι ένας “ενάρετος άνθρωπος” είχε δωρίσει μέσα από τις γενεές που ακολούθησαν αυτά που ο ίδιος, σαν ενάρετος άνθρωπος, είχε συγκεντρώσει”. (...) “Και για μια πιο σωστή κατανόηση του αρχαίου Ιουδαϊσμού πρέπει να κάνουμε σαφές οι αυτό που ο Εβραίος εκτιμούσε σαν Εγώ του ήταν, υπό μια έννοια, και Θεϊκό Εγώ. Ο Θεός συνέχιζε να ζει στην ανθρωπότητα, ζούσε μέσα στον άνθρωπο”. (...) “ Το Θεϊκό Εγώ τον στήριζε .Αυτό ενεργούσε μέσα του (...) Ο Εβραίος έλεγε: “Είμαι ενωμένος με τον Θεό. Αυτή είναι η μοίρα μου. Δεν γνωρίζω τίποτε άλλο παρά την ταύτιση του Εγώ μου με το θεϊκό Εγώ”

                                                                         ΙΏΒ

(*)(όψη,Είδωλο (Εικόνα) Imago ν.ν.)

(***)Η εξέλιξη του Αρ.3, τετράπτυχη οντότητα, τέταρτος άνθρωπος, τέσσερις αλήθειες, τέσσερα ευαγγέλια, τετρακτής.

(****)... “η άμαξα” είναι μόνο όνομα και μορφή. Με τη λέξη “άμαξα” δεν κατονόμασες τίποτα αληθινό στην άμαξα (Με τη λέξη άνθρωπος δεν κατονόμασες τίποτα αληθινό στον άνθρωπο. ν.ν.) “Αν θέλεις να μιλήσεις γι' αυτό που είναι αληθινό, πρέπει να ονομάσεις τα μέρη”(Τόσα λέει τόσα ξέρει! ...Δεν πρόκειται για τα ονόματα,ΜΌΝΟ, μα και για τα ΙΔΙΑΊΤΕΡΑ σημεία , και για την κενότητα που κάθε εμφανιζόμενο πράγμα η ον διακατέχεται κινούμενο προς το άπειρο. Δίνοντας ένα όνομα δεν έχεις ποτέ την ουσία του μπροστά σου διότι εκτός του ότι μερίζεται, (ιδιαίτερα σημεία), και κινείται, δεν είναι και ποτέ το ίδιο. Στο διηνεκές. Ίσως θα έπρεπε να ασχοληθεί και με τον Έρμη (Ερμηνεύει) και γενικότερα με την ελληνική φιλοσοφία και όχι μόνο με τα έργα τέχνης που, ναι, μεν είναι κάτι σημαντικό, μα δεν φανερώνουν ολόκληρη την ελληνική σκέψη. “όλα όσα έχεις στην άμαξα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι τροχοί, οι ρυμοί το αμάξωμα και το κάθισμα, και πέρα από αυτά δεν υπάρχει τίποτα εκτός από μια λέξη” ..”έτσι δεν μπορείς να μιλάς για μια ξεχωριστή ατομικότητα της άμαξας, αλλά πρέπει να καταλάβεις ξεκάθαρα ότι “άμαξα” είναι μια κενή λέξη” ΑΡΑ ΔΕΝ ΕΊΣΑΙ ΚΑΝ ΕΔΏ ΠΟΥ ΝΟΜΊΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΈΧΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΟΥ ΑΥΤΌΝ ΠΟΥ ΝΟΜΊΖΕΙΣ ζεις σε μια φαντασία μια πλάνη, κι αυτό λέγεται ΜΆΓΙΑ “αν ξυπνήσεις μονομιάς θα' ρθει ανάποδα ο ντουνιάς” και πάει λέγοντας...Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι δίνεται ένα μάθημα της κενότητας ν.ν.)!

(*****) (και ο άνθρωπος αυτό μεταφέρει από ενσάρκωση σε ενσάρκωση , το όνομα και την εξωτερική του μορφή. Ούτε μπορούμε να διατεινόμαστε ότι καθώς βλέπουμε τον άνθρωπο από την εξωτερική του μορφή μόνο βλέπουμε την ατομικότητα του οι οποία σαφώς επεκτείνεται στο άπειρο ν.ν.)

(*α) Το Εγώ είναι είναι αίσθηση αντίληψη είναι διάθεση. Επίσης είναι σκέψη, γνώση και απόφαση. Σαφώς είναι μεταγενέστερο αυτόν των ιδιαίτερων του σημείων. Το Εγώ έρχεται σε αυτά προσκολλάτε σε αυτά και τα χρησιμοποιεί για την ύπαρξή του . Αυτό είναι κάτι που επεμβαίνει στην ήδη προϋπάρχουσα ύπαρξη (φυσικό σώμα), και την οδηγεί μέχρι να γέννηση τον εαυτό του . Το φυσικό σώμα είναι ο ξενιστής του Εγώ . Σε αυτό εκκολάπτεται το νεοδημιουργημένο σύμπαν. ν.ν.

(β*) Όχι βέβαια,, ο Βουδισμός αυτό που έχει σαν πρώτο μέλημα είναι να να πετάξει την σκληρή πέτσα της ψευδαίσθησης του Εγώ. Και τότε παρουσιάζεται το αληθινό Εγώ με τα χίλια και, πρόσωπα και άλλες τόσες δυνατότητες. Και εάν αυτό επιτευχθεί, να πάει παραπέρα η κατανόηση του αληθινού Εγώ και να γίνει υπέρτατη. Γιατί ότι υπάρχει και ότι δεν βλέπουμε ότι υπάρχει (δεν υπάρχει) υπόκεινται στους νόμους των αιώνιων αλλαγών Έτσι και αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο υποχρεωμένο στην αναζήτηση της μορφής και αυτή η καταναγκαστική αιωνιότητα επαναλαμβάνει τον πόνο τον αλληλοσπαραγμό και την απώλεια στα όντα. Ο Βουδισμός όχι μόνο δεν έχασε τη μορφή του ΕΓΏ , μα του δίνει την δυνατότητα να αποφασίσει αν θέλει την επαναγέννηση του σε αυτήν την μορφή, ή σε κάποια άλλη μορφή, άγνωστη σε μας μέχρι τώρα. ν.ν.

(*γ) Το είδωλο στην αρχαία αποκριφιστική σοφία , δεν είχε την έννοια που κακός αργότερα του προσδίδουν ταυτίζοντας τα, με τα αγάλματα, τους ναούς, και τα ιερά αναθήματα. . Με το είδωλο οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, εννοούσαν αυτό που βρίσκεται πίσω από την μορφή και την αποδίδει στην εξωτερική μορφή, και που παρουσιαζόταν μέσα απ το φυσικό σώμα όπως το βλέπουμε. Το είδωλο μονάχα τα παιδιά μπορούσαν να το δουν . Είναι η εικόνα τις εικόνας . Η λατρεία στα είδωλα (αγάλματα κ.λ.π., ήταν η λαϊκή εκδοχή αυτής, σοφίας όπως σήμερα με τις εικόνες τους ναούς και τα αναθήματα. Είναι αυθαίρετο το συμπέρασμα ότι ο χριστιανισμός προσκύνα και λατρεύει τα είδωλα , Το τη λατρεύει φαίνεται μέσα απ τον μυστηριακό τρόπο προσέγγισις όπου λαμβάνει χώρα μες τους Ι. ναούς. Γιαυτό ο ΑΠ. ΠΑΥΛΟΣ παρότι πολέμησε να τα εξαφανίσει ως βεβήλωση της αληθινής λατρείας του θεού, ορμώμενος απ την μεριά της ιουδαϊκής σκέψης και κουλτούρας, δεν κατάφερε να αλλάξει αυτόν τον πανάρχαιο πνευματικό τρόπο προσέγγισής των Ελλήνων. Στον κόσμο πάντοτε θα επικρατεί αυτό που οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να κάνουν, και αυτή η ανάγκη βρίσκεται μες την ζωή και είναι συνυφασμένη με τον τόπο. ν.ν.