Anand Sarmad Για τον ΠΑΡΜΕΝΊΔΗ (το ρε & οι τίτλοι για μένα )

Anand Sarmad

‎.
Ελληνικα ρε "Ελληνα"...
Μαθε πρωτα Ελληνικα...
"Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας μετέχοντας"
--------------------------------------------------------------------

"Μόνος δ΄ ἔτι μῦθος ὁδοῖο
...
λείπεται ὡς ἔστιν· ταύτῃ δ΄ ἐπὶ σήματ΄ ἔασι

πολλὰ μάλ΄, ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν,

ἔστι γὰρ οὐλομελές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ΄ ἀτέλεστον·

οὐδέ ποτ΄ ἦν οὐδ΄ ἔσται, ἐπεὶ νῦν ἔστιν ὁμοῦ πᾶν,

ἕν, συνεχές· τίνα γὰρ γένναν διζήσεαι αὐτοῦ;

πῇ πόθεν αὐξηθέν ; οὔτ΄ ἐκ μὴ ἐόντος ἐάσσω

φάσθαι σ΄ οὐδὲ νοεῖν· οὐ γὰρ φατὸν οὐδὲ νοητόν

ἔστιν ὅπως οὐκ ἔστι. Τί δ΄ ἄν μιν καὶ χρέος ὦρσεν."

Δηλαδη σε σημερινα Ελληνικα:

Μόνος λοιπόν ο λόγος για την οδό

απομένει: πως είναι. Και πάνω της υπάρχουν σήματα

πάμπολλα: πως το 'Oν αγέννητο είναι και ανώλεθρο,

ολόκληρο και μονογενές κι αταλάντευτο και τέλειο.

Ούτε ήταν κάποτε ούτε θα είναι, γιατί τώρα είναι όλο μαζί,

ένα, συνεχές. Γιατί ποια γέννα θ' αναζητούσες γι' αυτό;

Προς τα πού κι απο πού ν' αυξήθηκε; Ούτε από το Μη-Ον θα σ' αφήσω

να πείς ή να νοήσεις, γιατί άφατο είναι κι αδιανόητο

το ότι δεν είναι. Και ποιά ανάγκη θα το 'σπρωχνε

αργότερα ή νωρίτερα να γεννηθεί, απ' το Μηδέν προερχόμενο;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ και η τελειότητα του όντος

... "..Βασική ιδέα του Πλωτίνου για τον κόσμο της πραγματικότητος είναι η διάκριση του τελευταίου αυτού σε τρία επίπεδα, μεταξύ των οποίων υπάρχει συνεχής ροή επικοινωνίας που τους εξασφαλίζει μιαν αδιάσπαστη ενότητα. Τα επίπεδα αυτά, που ο Πλωτίνος τα ονομάζει "υποστάσεις", καθόσον το ένα υφίστατε στο άλλο, καθόσον το ένα υπο-στηρίζει το άλλο, είναι τρία: το εν, ο νους, και η ψυχή. Μεταξύ τους υπάρχει μια οντολογική ιεράρχηση, υπό την έννοιαν ότι η μια υπόσταση δεν προηγείται μόνο χρονικώς της άλλης, αλλά είναι, επίσης, η δημιουργική αιτία και, συγχρόνως, ο λόγος ύπαρξης της άλλης υπόστασης.
..Ειδικότερα, η ανώτατη οντότητα στην ιεραρχία της πραματικότητας είναι του εν, το οποίο ταυτίζεται με το ύψιστο αγαθό και τον θεό. Είναι η πρώτη αρχή από την οποίαν προήλθαν τα πάντα. Υπερέχει όλων των όντων, καθόσον, κατ'αντίθεσιν προς αυτά, που είναι σύνθετα κα χαρακτηρίζωνται από την πολλαπλότητα, εκείνο κλείνει μέσα του την απόλυτη, την αυθεντική ενότητα και απλότητα, πράγμα που το κάνει αύταρκες και τέλειο. Κάτι που είναι σύνθετο δεν μπορεί να είναι, κατ΄ανάγκην τουλάχιστον, τέλειο, γιατί, καθώς η προβαλλόμενη τελειότητα του εξαρτάται από τα συστατικά του, αν απωλεσθεί κάποιο από αυτά, θα χαθεί μαζί και η τελειότητα του πράγματος αυτού. Συγχρόνως, το εν δεν έχει όρια, είναι άπειρο, απροσδιόριστο.

..Η άποψη αυτή του Πλωτίνου φαίνεται ν'αντιφάσκει προς την παραδοσιακή εκείνη αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, σύμφωνα με την οποίαν η τελειότητα ενός όντος είναι συνυφασμένη με τον αυστηρό καθορισμό των ορίων της.
Ο Παρμενίδης, ορισμένως, υποστήριζε ότι μια οντότητα χωρίς όρια, αόριστα σχηματισμένη είναι ελαττωματικη. Και ο Πλάτων, αργότερα, και οι πνευματικοί επίγονοί του αντιδιέστειλαν το ον προς το γίγνεσθαι. Το ον έχει σαφή και καθαρά όρια. Το γίγνεσθαι, όντας σε ακατάπαυστη ροή, χασρακτηρίζεται από εγγενή απειρία και απροσδιοριστία των μορφών του.
Το ον είναι τέλειο, το γίγνεσθαι όχι.
Για τον Πλωτίνο, το εν, ασφαλώς ως εκ της απειρίας του, δεν θα ήταν τέλειο, αν ήταν ον.
Αλλά το εν δημιούρησε το ον και, πέρα από το γεγονός ότι ο δημιουργός δεν μπορεί να εξισωθεί με το δημιουργημά του, "δημιουργώντας το το άφησε έξω από τον εαυτό του"
Το εν δεν ταυτίζεται με το ον, αλλά το υπερβαίνει. Ως εκ τούτου, η τελειότητά του δεν μπορεί να εκτιμηθεί με τα μέτρα του όντος. Έτσι, κατ΄αντίθεσιν προς μιαν οντότητα που έχει ανάγκη από σαφή μορφή και όρια για να μην είναι ελλιπής, το εν, μολονότι άπειρο, είναι τέλειο, επειδή, ως απολύτως απλό και αύταρκες, δεν έχει ανάγκη από όρια."
ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ν. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ
"ΜΑΓΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ
Εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ikaria 329 και ο Πλωτίνος 204, 205,μετά Χριστόν

Ikaria 329
Originally uploaded by isl_gr

ap ta pio omorfa


Ο ΠΛΩΤΙΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΧΗΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ
"..Οι απαρχές του κόσμου, μέσα στον οποίον οι αλχημιστές
της Αναγέννησης άσκησαν την μαγική τους τέχνη, τοποθετού-
νται γύρω στον τρίτο μετά Χριστόν αιώνα.Θεμελιωτές του, ο
Πλωτίνος και μια σείρα άλλων φιλοσόφων, που, ακολουθω-
ντας τον, δημιούργησαν την νεοπλατωνική παράδοση, με την
οποίαν ιστορικά έκλεισε ο κύκλος της αρχαίας ελληνικής
φιλοσοφίας, στης οποίας την θέση αναπτύχθηκε η δύναμη της
μαγείας. Επρόκειτο για πρόσωπα ιδιόρρυθμα. Ετσι, ο Πλω-
τίνος φαινόταν να αισθάνεται ντροπή που είχε σώμα."

...συνεχειζεται
"...Συγκεκριμένα, όπως θα δούμε παρακάτω, κατά τον Πλωτίνο, κάθε οντότητα διακρίνεται σε δυο επιπεδα, κυριαρχείται από δυο αντίρροπες μεταξύ τους τάσεις. Ετσι, λοιπόν, και το ανθρώπινο ον "χωρίζεται σαφώς σε δυο τμήματα: στον αληθινο εαυτό μας, που είναι η λογική πλευρά μας, και στην κατώτερη φύση μας, που είναι ο συνδιασμός σώματος και ψυχής, το άλογο μέρος του εαυτού μας".
Από τα δυο αυτά επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης, κατά τον Πλωτίνο, μόνο στην κατώτερη φύση της, στην άλογη έκφανση της ψυχής μας, μπορεί ν'ασκηθεί η μαγεία -σε τέτοιον βαθμό, μαλιστα, που να την σκοτώσει κιόλας. Αντθέτως, η ανώτερη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, η λογική συμπεριφορά της, μένει αλώβητη σε κάθε είδους μαγικές επιρροές.
Έτσι, αν ο άνθρωπος κατορθώσει να συγκεντρωθεί στην ανώτερη έκφανση της ύπαρξης του, στην λογική περιοχή της ψυχής του, τότε η δύναμη της μαγείας(*) δεν φτάνει να τον αγγίξη.
...
...Συγκεκριμένα, (ο Πλωτίνος) υιοθέτησε την αντίληψη των στωικών φιλοσόφων(*) ότι η φύση ολόκληρη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που προέκυψε και αναπτύχθηκε από, ό,τι εκείνοι ονόμαζαν, "σπερματικούς λόγους"(*).Προέκταση της ιδέας του φυσικού κόσμου ως ζωντανού οργανισμού ήταν η αντίληψη των στωικών φιλοσόφων για την κοσμική συμπάθεια, την οποίαν, επίσης, ασπάστηκε ο Πλωτίνος.
Αν, δηλαδή, ο κόσμος είναι ένας ζωντανός οργανισμός, τότε οτιδήποτε συμβαίνει σε καποιο σημείο του θα πρέπει να προκαλέσει ανάλογη αντίδραση σε κάποιο άλλο σημείο του -όπως, όταν για παράδειγμα, κτυπήσει κανείς το δάκτυλο του, ο πόνος, που προκαλείοται εκεί, εκδηλώνεται σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος του, στον εγκέφαλό υου.
Βάσει της συμπαθείας που διέπει το ζωντανό σύμπαν, υφίσταται σ'αυτό "μια συμφωνία μεταξύ όμοιων δυνάμεων και μια αντίθεση μεταξύ ανόμοιων δυνάμεων".
...
ΜΑΓΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ν. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ
ΕΚΔ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

προσωκρατική φιλοσοφία

Catherine Osborne
Oxford University Press
Κεφάλαιο 4
Πραγματικό και φαινομενικό:
περισσότερες περιπέτειες στο χώρο της μεταφυσικής

Θα ήταν δύσκολο να ξεπεράσουμε τον Ζήνωνα ως αριστοτέχνη εντυπωσιακών εικόνων, προορισμένων να μας κάνουν να σκεφθούμε δύο ή τρεις φορές σχετικά με τη φύση του πραγματικού. Αλλά δεν είναι ο μόνος. Άλλοι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι αξίζουν επίσης να αναφερθούν μαζί με αυτόν, φιλόσοφοι οι οποίοι, όπως ο Ζήνων, υποστήριξαν ότι το πραγματικό και το φαινομενικό πρέπει να αξιολογηθούν ξεχωριστά και ότι η φύση του πραγματικού μπορεί να μην είναι εντελώς προφανής.

προσωκρατική φιλοσοφία

Παρμενίδης Συνέχεια

36 Γιατί τίποτε άλλο δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει
εκτός από το ον, γιατί αυτό η μοίρα το ανάγκασε
νά υπάρχει ως όλο και ακίνητο. Γι' αυτό όλα θα είναι

απλά ονόματα,
όσα οι θνητοί έταξαν πεπεισμένοι πως είναι αληθινά,

40 "τη γέννηση" και τη "φθορά", το "είναι" και το
"μη είναι"
και "αλλαγη τόπου" και "μεταλλαγή φωτεινού χρώματος"
Catherine Osborne
Oxford University Press
Παρμενίδη απόσπασμα 8,στίχοι 36 έως 41
....................................................
Απόσπασμα 1. 28-32

Θέλω, όμως να τα μάθεις όλα,
τόσο την ακλόνητη καρδιά της καλοστρογγυλεμένης
αλήθειας
όσο και τις γνώμες των θνητών που δεν έχουν μέσα τους
αληθινή βεβαιότητα.
Ωστόσο,θα μάθεις κι αυτά: πως αυτό που πιστεύουν
χρειάζεται πραγματικά να είναι, επιμένοντας να
διαπερνά τα πάντα σε όλη τους την έκταση.

Απόσπασμα 2
Αλλά έλα, θα σου πω -πάρε το λόγο μου στην καρδιά
σου όταν τον ακούσεις-
ποιοι είναι οι μόνοι δρόμοι αναζήτησης να σκεφθείς:
ένας, ότι "είναι" και ότι δεν υπάρχει το "μη είναι"
είναι το μονοπάτι της πειστικότητας, διότι ιχνηλατεί την
αλήθεια,
ο άλλος, ότι δεν είναι και η ανάγκη είναι να μην είναι,
ο οποίος λέω ότι είναι ένας δρόμος
πέρα από την κατανόησή μας...

Απόσπασμα 6. 3-5
Διότι πρώτον, από αυτόν το δρόμο της αναζήτησης σε
εμποδίζω
και δεύτερον, από εκείνον στον οποίο οι θνητοί που δεν
γνωρίζουν τίποτε,
περιπλανώνται με δύο γνώμες...

Απόσπασμα 7. 2-6
Συγκράτησε τη σκέψη σου από αυτόν το δρόμο της ανα-
ζήτησης,
και μην αφήσεις τη συνήθεια να σε παρασύρει σε αυ-
τόν το δρόμο
να διασκορπίσεις το τυφλό σου μάτι, το αυτί σου που
αντηχεί και τη γλώσσα'
αλλά κρίνε με τη λογική την απόδειξη που αντέχει
και που φανερώθηκε από εμένα..

Απόσπασμα 8. 50-54, 60-61
με αυτό τελειώνω το πιστευτό επιχείρημα και στοχασμό
για την αλήθεια' από δω και πέρα, μάθε τις γνώμες των
θνητών,
ακούγοντας τον απατηλό κόσμο της ποίησής μου.
Διότι κατέληξαν οι γνώμες τους να ονομάσουν δύο
μορφές,
από τις οποίες η μία δεν είναι από ανάγκη -διότι

απομακρύνθηκαν.
* * *

Σου κάνω γνωστή αυτή τη διάταξη του κόσμου
σαν πιθανή για να έχεις το προβάδισμα μπροστά σε
κάθε ανθρώπινη γνώμη.

Πλαίσιο 9: Στίχοι σχετικά με την αξία του Δρόμου της Δοξασίας
...............................................................................................................
Catherine Osborne
Oxford University Press

Ο Παρμενίδης πραγματικά έκανε για την επιστήμη εκείνο που
ο Πλάτων θα έκανε αργότερα τόσο για την ηθική όσο και για
την αισθητική: μας θέτει σε επαγρύπνηση ως προς το γεγονός
ότι οι απόψεις είναι απλώς απόψεις και μπορεί να διαφέρουν
σε σημαντικό βαθμό. Μπορεί όμως ακόμη να υπάρχει μία μο-
ναδική αλήθεια, η οποία δεν χρειάζεται να είναι όπως την εί-
χε σκεφθεί κανείς. Η αναζήτηση της γνώσης είναι η αναζήτη-
ση της πρόσβασης στην αλήθεια και όχι η συλλογή απόψεων
άλλων ανθρώπων. Η φιλοσοφία διεξάγει την αδιάκοπη έρευ-
να της για την αλήθεια, ακολουθώντας τα βήματα του Παρμε-
νίδη και σεβόμενη περισσότερο τα ισχυρά και αταλάντευτα λο-
γικά επιχειρήματα παρά τον ποικιλώνυμο συρφετό των ανε-
ξέταστων απόψεων.

AKOUTE Ode - To A Dying Peopl

K.6 Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΌΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΏΝΑ
.....
.....Νά παραμένεις ανοιχτός στίς περιπέτειες της εμπειρίας.
.....................................Μορίς Μερλώ-Ποντύ

Αν και ο <<υπαρξισμός>> είναι ένας όρος που ανφέρεται συχνά,
και ο Σαρτρ ένας ευρέως αναγνωρισμένος φιλόσοφος του 20ου
αιώνα, ακούγεται εξίσου συχνά ότι τι ρεύμα δεν έχει συνέχεια,
ότι έχει παραγκωνιστεί απο δυό μεταγενέστερες σχολές στη
Γαλλική σκέψη, το στρουκτουραλισμό της δεκαετίας του 70
και του 80.
Αναμφίβολα, η κεκτημένη ταχύτητα του υπαρξισμού ανεκοπή
όταν το πάνθεον των φιλοσοφικών προσωπικοτήτων του εξέ-
λιπαν. Ο υπαρξισμός,ως φαινόμενο του λ α'ι'κ ο ύ Δυτικού
πολιτισμού, έφθασε στο απόγειο του στα χρόνια μετά το τέλος
Β'Παγκόσμιου πολέμου. Ήταν η εποχή του χορού των <>
(απάχηδων), της τζαζ στα θολά από καπνό μπάρ της αριστερής
πτέρυγας, του θεάτρου του παραλόγου και της ελευθερίας με
κάθε έννοια. oxford university press
Στη γαλλική της έκδοχή, η εποχη αυτή ηταν παιδί της απε-
λευθέρωσης. Η ένταση της στιγμής εκείνης, όμως,
ήταν αδύνατο να διατηρηθεί, ωστόσο η φλόγα της συνέχισε
να σιγοκαίει στο βάθος της Δυτικής κοινωνίας, αναζωπυρώ-
θηκε στα ποικίλα αντικομφορμιστικά κινήματα των επόμενων
δεκαετιών, και έλαμψε ίσως στα γεγονότα του Μάη του 68.
THOMAS R. FYNN [EMORY]=ελληνικά γράμματα=ΥΠΑΡΞΙΣΜΌΣ:

Η ΠΟΛΙΤΕΊΑ ΤΟΥ ΠΛΆΤΩΝΑ

....Στην Πολιτεία του, ο Πλάτων προσπαθεί να αποδείξει πως
αυτό που κάνει τον ανθρώπινο βίο ευδαίμονα είναι το
να είναι κανείς αγαθός και ενάρετος, κάτι που το άτομο
πρέπει να πετύχει για τον εαυτό του, ενώ ο πλούτος, η
κοινωνική θέση και άλλα πράγματα που γενικά εκτιμώ-
νται, θεωρούνται αδιάφορα για την ευτυχία. Αυτή η
προκλητική θέση στηρίζεται στον ισχυρισμό πως η αρε-
τή συνίσταται στην ορθή οργάνωση και δόμηση της ψυ-
ής (...) Μία ορθά διευθετημένη και άρα ενάρετη ψυχή,
συγκρινόμενη με ένα ορθά δομημένο και άρα υγιές σώμα,
οδηγεί τον άνθρωπο στην καλή ζωή, ενώ η δυστυχία
προκύπτει από τη διατάραξη της ψυχικής ισορροπίας.
Το πλαίσιο του βιβλίου συνίσταται στην ανάπτυξη και
υπεράσπιση από τον Πλάτωνα της ιδέας πως, αντίθετα με
την κοινή αντίληψη, η ευδαιμονία εναπόκειται στην αρετή,
την ορθή διάταξη της ψυχής, ακόμη και στις χειρότερες
δυνατές συνθήκες που μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος,
όπως εκείνες της πενίας και του βασανισμού.
...Julia Annas...oxford university press...Ελλ/γραμματα...
Ως πρότυπο για τη δομή της ψυχής, ο Πλάτων σχεδιά-
ζει μία ιδανική κοινωνία, με διαφορετικά είδη ανθρώ-
πων, οργανωμένων βάσει αμοιβαία επωφελών τρόπων.
Την πολιτεία αυτή κυβερνούν οι "φύλακες" που είναι
αφοσιωμένοι στο κοινό καλό, με τρόπο ανάλογο προς
εκείνον του λόγου που είναι αφοσιωμένος στο καλό του
ανθρώπου ως συνόλου. Ο Πλάτων είναι απόλυτος ως
προς την αφοσίωση στο κοινό καλό, φθάνοντας τη στα
άκρα: οι Φύλακες δεν επιτρέπεται να έχουν οικογενεια-
κή ζωή ή προσωπική περιουσία. Στο μεγαλύτερο μέρος
της ζωής τους πρέπει να εξασκούνται στην αφηρημέ-
νη μεταφυσική θεωρία των "Ιδεών". Αξιοπρόσεκτο εί-
ναι ότι και οι γυναίκες, όπως και οι άνδρες, μπορούν να
γίνουν Φύλακες - ή όπως κάποιες φορές αποκαλούνται
εξαιτίας της φιλοσοφικής τους παιδείας <<Φιλόσοφοι-βα-
σιλείς>> (και <<Φιλόσοφοι-βασίλισσες>>).
[ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ]εκδόσεις.......
Αυτή η φαντασιακή εικόνα της ιδανικής κοινωνίας ανα-
πτύσσεται περαιτέρω σε αφηγηματική μορφή στην πλα-
τωνική διήγηση της Ατλαντίδας,η οποία εκτυλίσσεται
στον Τίμαιο και τον ανολοκλήρωτο Κριτία. Η ιδανική κοι-
νωνία, συγκρινόμενη με κοινωνίες του παρελθόντος,
προάγεται ενάντια στην εξωτική, ρομαντική αλλά διε-
φθαρμένη κοινωνία της Ατλαντίδας, μιας νήσου στη μέ-
ση του Ατλαντικού Ωκεανού, η οποία αργότερα βυθί-
στηκε. Αυτή η ιστορία, την οποία ο Πλάτων ποτέ δεν ολο-
κλήρωσε, είναι πιθανώς η σημαντικότερη συμβολή του
στη λογοτεχνία εκτός της φιλοσοφικής παράδοσης.
[originally published in englsh by OXFORD UNIVERSITY PRESS]

πρώτα αξιώματα

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ

1 Μόνο μία ιστορία ενός μονοπατιού
παραμένει, αυτό είναι. Σε αυτό υπάρχουν σημάδια
-πάρα πολλά- ότι το να είναι κάτι χωρίς αρχή είναι
επίσης άφθαρτο,
ολόκληρο, ενός είδους, αταλάντευτο και πλήρες.
5 Ούτε ήταν παλαιά, ούτε θα θα είναι, αφού τώρα είναι
μαζί ολόκληρο,
ένα συνεχές` διότι τι γέννηση θα ανακαλύψεις γι' αυτό?
Πώς αυξήθηκε καί από πού? Όχι από την ανυπαρξία
θα σου επιτρέψω
να πεις, ούτε να σκεφθείς`διότιδεν είναι δυνατό να
το πεις, ούτε να το σκεφθείς
ότι δεν είναι. Αλλά ποια ανάγκη θα το είχε παροτρύνει
10 αργότερα παρά νωρίτερα, να αναπτυχθεί, αρχίζοντας
από το τίποτε?

[oxford university press]

Έτσι είναι ουσιώδες, είτε απόλυτα να υπάρχει η να
μην υπάρχει
Ούτε η δύναμη της πίστης θα επιτρέψει σε κάτι άλλο
Να προκύψει από αυτό που είναι, παρά από τον εαυτό του.
Γι΄αυτόν τον λόγο η δικαιοσύνη
δεν χαλαρώνει τα δεσμά για να το ελευθερώσει, ειτε
να αρχίσει είτε να πάψει
15 αλλά το κρατάει' και ο κόμπος του προβλήμστος
έγκειτε σε αυτό:
είναι η δέν είναι? Αλλά η ετυμηγορία έχει δοθεί, όπως
έπρεπε να δοθεί,
να αφήσει να φύγει η τελευταία επιλογή χωρίς σκέψη
και χωρίς όνομα
(διότι αυτό δεν είναι αληθινό μονοπάτι), αλλά να
κρίνει το άλλο να είναι και να είναι αυθεντικό.
Και πώς θα μπορούσε αυτό που είναι αργότερα να
καταστραφεί? και πώς θα προέκυπτε?
20 Διότι αν προκύψει μία φορά,δεν είναι, ούτε αν κα-
ποια στιγμή πρόκειται να γίνει.
΄Έτσι η εξέλιξη εξαλείφεται και η καταστροφή σω-
παίνει.
(π.7: Παρμενίδης, αποσπάσματα 8,1-21,η πρώτη γνωστή
προσπάθεια συστηματικής απόδειξης στη Δυτική φιλοσοφία)
[εκδ/ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΓΡΆΜΜΑΤΑ]

πρώτων αξιωμάτων λόγος

Θαλής....................Νερό

Αναξίμανδρος............Απροσδιόριστο υλικό

Αναξιμένης..............Αέρας

Ηράκλειτος..............Φωτιά

Παρμενίδης..............ΤΟ ΕΝΑ

Ζήνων...................το ένα

Μέλισσος................το ένα

Εμπεδοκλής..............Γη, αέρας, φωτιά και νερό

[OXFORD YNIVERSITY PRESS]

Αναξαγόρας..............Αναρίθμητα απείρος αδιαίρετα
........................συστατικά μέρη

Λεύκιππος...............Αναρίθμητα αδιαίρετα
και Δημόκριτος..........συστατικά μέρη (άτομα) και κενό